Ik maak dingen. Zoals boeken. En die kan je kopen!

Door McGryphon op donderdag 18 juni 2015 20:00 - Reacties (10)
Categorie: Productiviteit, Views: 5.439

Zo, al een tijdje heb ik niets op deze blog geplaatst, maar nu heb ik weer wat met jullie te delen.

Enkelen hebben namelijk hier wel eens wat van zien langskomen op het forum, maar het hoeft niet bij zien te blijven. Ik maak namelijk ook dingen die niet per se voor mezelf bedoeld zijn.

Laten we beginnen met boekjes. Mijn vader is al enkele decennia handboekbinder, en van hem heb ik ondertussen veel geleerd en zijn werkplaats kan ik ook voor eigen projecten gebruiken. Niet alleen dat, maar naast het aannemen van opdrachten die bij hem aankomen accepteer ik natuurlijk ook opdrachten die direct aan mij geadresseerd zijn.

Dus heb jij altijd al een fancy boekje gewild, heb je een verhaal geschreven dat meer verdient dan een ringbandje, of heb je nog boeken die uit elkaar vallen en een nieuwe band verdienen?
Zie hier, drie voorbeelden van boeken zoals ik ze kan maken, mŤt richtprijs :*)
Richtprijzen zijn voor een boekje zoals afgebeeld, en met een blanco* binnenwerk. Indien je een verhaal of iets dergelijks in het boek wil hebben zal je het binnenwerk zelf moeten aanleveren, ik heb hier wel een boekbinderij tot mijn beschikking maar helaas geen drukkerij.
*Zowel geheel blanco papier als een simpel "schoolschrift" binnenwerk (gelinieerd of 5mm/10mm hokjes) is zonder meerprijs mogelijk op A5-formaat.

Laten we beginnen met waar ik het meeste werk aan heb, maar wat naar mijn mening ook het mooist is. Ik kan namelijk boeken maken met een massief houten voor- en achterkant, met een mooie leren rug. Momenteel heb ik wat prachtige witte Amerikaanse eik op voorraad, andere houtsoorten kan ik op aanvraag ook tot boek verwerken.

Het volgende boekje heb ik volledig met de hand gemaakt, uit eerder genoemd eikenhout, met een grijze geitenleren rug. Dit boek is op A5-formaat, de helft gelinieerd papier, de helft schetspapier. Dit was voor iemand die een nieuw boek kon gebruiken om al zijn wilde ideeŽn uit te schrijven en tekenen, evenals de indeling van zijn terrein, vandaar deze combinatie in het binnenwerk.

http://static.tweakers.net/ext/f/BsRl3ddBTCOM1GnmSvDCmWt2/medium.jpg http://static.tweakers.net/ext/f/CHmXE7h1fajIoFgoVjo8zfhl/medium.jpg

De richtprijs voor een boek zoals dit op A5-formaat en met pakweg 400 bladzijden is ongeveer 100 euro.

Natuurlijk kan dit ook wat minder fancy en minder prijzig, zoals onderstaand boekje met een kunstleren rug en triplex voor- en achterplatten in plaats van massief hardhout. Deze foto's zijn van een boekje op A7-formaat, maar tot A4 is zonder problemen te maken. Ook is bijvoorbeeld triplex als onderstaand te combineren met een rug van linnen, buckram of echt leer; op voorraad heb ik onder andere geitenleer en kalfsleer.
http://static.tweakers.net/ext/f/5HncFjffP1NLOV8oUxwV4ZDH/medium.jpg http://static.tweakers.net/ext/f/gzTuzB7xAIjZCs7FyZqgqv6f/medium.jpg

De richtprijs voor een boekje met triplex voor- en achterplatten en een kunstleren rug is 25 euro voor A6, en 35 euro voor A5.

Natuurlijk is hout niet het enige waarmee ik kan werken, ook boeken met een geheel met (kunst)leer of linnen beklede omslag liggen binnen de mogelijkheden. Daarmee kunnen natuurlijk ook dingen die met hout niet gaan, zoals het inleggen van een logo of symbool, en opdrukken van teksten. Onderstaand boekje gebruik ik zelf wekelijks; dit is ingebonden in kunstleer, en opgedrukt in zilver.

http://static.tweakers.net/ext/f/tgtSClnFEuLT4FBqscbuQBuU/medium.jpg http://static.tweakers.net/ext/f/x9OSPv6dDuNQVw13gbNOGaBP/medium.jpg

Voor een in kunstleer gebonden boekje met een simpele inleg en opdruk op de voorkant is 30 euro op A5, maar het weglaten of toevoegen van opdruk en de aanwezigheid en complexiteit van inleg hebben elk hun invloed op de prijs. Ook hierbij zijn andere materialen zoals leer en linnen mogelijk.

Ben je geÔnteresseerd in zoiets als ik hier heb laten zien, of heb je zelf een idee dat buiten het genoemde valt? Stuur me een DM, of mail me op toon.vd.berg AT outlook DOT com. Ik denk graag met je mee, en kan op die manier een nauwkeurigere prijs bepalen aan de hand van jouw wensen. Nogmaals, genoemde prijzen zijn richtprijzen voor een blanco boek zonder extra opties, er is veel meer mogelijk maar dat kan de prijs natuurlijk wat opdrijven.

Wil je iets heel anders dan bovenstaand, of wil je een oud boek dat je nog hebt liggen zo dicht mogelijk bij het origineel laten restaureren? Kijk dan op www.boekenlegger.nl, de website van mijn vaders boekbinderij. Hij is wat duurder dan ik en heeft een langere levertijd, maar als boekbinder met enkele decennia ervaring kan hij natuurlijk enorm veel dat ik nog niet kan :)

Review: Dewalt DCD710S2 vs. OK AA-12

Door McGryphon op zaterdag 6 september 2014 11:37 - Reacties (10)
Categorie: zooi, Views: 6.609

Ik was al een tijdje op zoek naar een kleine handzame accuboormachine voor naast de klopboormachine. Een type dat mij vanaf het begin aansprak was de Dewalt DCD710; een 10,8V model van mijn voorkeursmerk. De standaardprijs van ~140 euro was echter een klein struikelpunt.

En toen kreeg ik het ineens voor elkaar om voor de helft van dat geld niet alleen die machine te kopen, maar ook nog eens een cheap-ass "OK AA-12", de goedkoopste schroeftol van Gamma en Karwei. Normaal 30 euro in de winkel, nieuw in doos een tientje op de rommelmarkt kennelijk. Deze kon ik niet laten liggen; dit betekende dat ik eindelijk eens "goedkoop is duurkoop" zou kunnen kwantificeren.

Voor de volledigheid heb ik enkele tests ook uitgevoerd met de oude accuboormachine van mijn vader, een 12 jaar oude Panasonic EY6409. 12V, nieuwprijs indertijd ~400 euro.

Welnu, without further ado, de apparaten:
http://tweakers.net/ext/f/uMobPIEUUrc0drCYCdZBTpkY/medium.jpg http://tweakers.net/ext/f/gNLNz8zXvWUIeBvguyiPCMEc/medium.jpg
http://tweakers.net/ext/f/EWuhcywqOhFX8hNmJx6bZFLP/medium.jpg

De eerste verschillen zijn direct duidelijk. De Dewalt wordt in een koffer geleverd, met 2 accu's. De OK? Not so much, een kleine kartonnen doos met de machine, 1 accu en een lader. Ook heeft de Dewalt 2 snelheden (0-400 en 0-1500 tpm), waar de OK vast zit aan 0-550 tpm. Ook bestaat de boorkopspanner (hoe heet dat kreng? :P) uit 1 stuk op de Dewalt, waar je nog met 2 delen mag lopen klooien op de OK. En de OK is een STUK groter, vooral de accu.

De koffer van de Dewalt is een behoorlijk degelijke unit; het is dan wel 'blow-molded' plastic, het is voldoende dik om nergens mee te geven waar dat niet hoort, de randen sluiten om de gehele omtrek netjes op elkaar aan, en de metalen sluitingen voelen degelijk aan en hebben geen scherpe randjes. Alleen een beetje "jammer" dat een eventueel hangslot gewoon door het plastic handvat heen gaat, en dus gemakkelijk te forceren is; hier hecht ik zelf weinig waarde aan, zo'n klein koffertje neem je toch makkelijk in zijn geheel mee mocht je daadwerkelijk kwade bedoelingen hebben.
http://tweakers.net/ext/f/bDcXdLqwUna5d0QBbtfXNNbl/medium.jpg

En dan de ergonomie.
De eerste keer dat ik de Dewalt vast had maakte ik me lichtjes zorgen: dit handvat voelde wel hťťl dun aan. Nog dunner dan die van hun 14,4 en 18V-modellen, en die staan daar al om bekend. Mijn zorgen bleken echter ongegrond, ook na meer dan 100 schroeven aan een stuk voelde ik nergens drukpunten en was mijn arm nog niet eens vermoeid aan het raken.
De OK heeft een wat dikkere handgreep, met agressievere contouren. Hier gold het tegenovergestelde van de Dewalt; het handvat leek in eerste instantie behoorlijk goed, maar in gebruik merkte ik dat dat toch niet echt het geval was. De hoek van de handgreep ten opzichte van het motorhuis zorgt dat mijn hand steeds verder naar boven komt naarmate ik meer druk zet, tot er behoorlijke druk op het stuk hand tussen duim en wijsvinger staat. De grip laat ook te wensen over; het handvat is dermate rond dat de zijdelingse controle nogal te wensen overlaat, en de rubberen bekleding van een deel van het handvat helpt onvoldoende tegen de ondoordachte vorm.

De laders? Why, of course!
http://tweakers.net/ext/f/ExoTvVoOZEEqgJ31LyHz914P/medium.jpg http://tweakers.net/ext/f/5bw1TidGmB3KbExxei822td1/medium.jpg
De lader van de OK is klein. Zů klein dat je hem nauwelijks meer ziet als de accu er op staat. Van mij hadden ze de lader best wat groter mogen maken, zowel voor dtabiliteit als om iets meer elektronica er in kwijt te kunnen; as it stands is het aan de gebruiker om de accu er op tijd vanaf te halen, druppelladen is er niet bij. Ook blijft het LEDje gewoon altijd branden, altijd hetzelfde; die lijkt er enkel te zijn om aan te geven dat de adapter stroom krijgt.
De Dewalt heeft een wat grotere lader; geen universele zoals die van Panasonic, al is die ook te krijgen voor dit accusysteem. Wel een daadwerkelijk functionele LED, die aangeeft of de accu vol, ladend of kapot is. Gewoon een degelijke lader, ook met een gewone stekker in plaats van de muurwrat van de OK.

Laat ik maar verder gaan met...
De testmethoden
http://tweakers.net/ext/f/Dq4CN4GzP9GXvW8gfDMXbJUI/medium.jpg
Ik heb een poging gedaan enigszins realistisch gebruik te simuleren. Ik heb met beide boormachines de test gelijk uitgevoerd, ook met de Panasonic in de boor- en koppeltests.
De eerste boortest? Een 10mm gat boren in 44mm vurenhout. De tijd die hiervoor nodig is heb ik mijn broertje met de stopwatch laten opnemen. De gebruikte boor komt uit een Bosch X-Line setje houtboren.
Daarna heb ik (op verzoek) 6mm gaten in baksteen geboord; hierbij wil ik de kanttekening maken dat ik zelf dit apparaat weinig voor boren in steen ga gebruiken, daar heb ik een klopboormachine voor, en dit kan ik iedereen aanraden. Tenzij je betonnen muren hebt, dan is een boorhamer wellicht interessanter, maar ik dwaal af. De gebruikte boor is een Rotec 6mm uni-boor.
Om het koppel van de machines te vergelijken heb ik heel simpel het volgende gedaan: tuinpaal pakken, ondiepe 4mm gaatjes voorboren, en dan kijken hoe ver de machine er een 10x150mm houtdraadbout in gerost krijgt.
Last but definitely not least heb ik getest hoe veel 4x50mm spaanplaatschroeven de machines op een enkele acculading in vurenhout geschroefd krijgen. Niks voorgeboord, gewoon schroeven. Gebruikte bitje is een PZ2 van Wera.

De tests
De eerst uitgevoerde test was het boren in hout. 10mm leek me een mooie diameter hiervoor; ik gebruik zelf nogal eens M10 bouten/draadeind/houtdraadbouten in houten constructies, maar veel groter eigenlijk niet. Grotere gaten in hout zijn incidenteel wel nodig, maar dat is (voor mij) relatief vaak binnenshuis en dus ook prima mogelijk om er een besnoerde boormachine bij te pakken. Daarnaast zou ik zelf dan niet op het idee komen om een accuboor van drie tientjes daarvoor te gebruiken, dat heten "onrealistische verwachtingen" :P
Awel. Laat ik maar gewoon de tijden neerzetten dan.
De OK was eerst, en het boortje nog ongebruikt. De tijd die deze machine neerzet? 26,3 seconden.
Panasonic? 3,6 seconden.
De Dewalt heeft deze moeiteloos gewonnen, met 2,2 seconden. Ja mensen, u leest dit goed: in hout boren gaat nŤt niet 12 keer zo snel met de Dewalt als met de OK.
Wat me direct al opviel was niet alleen de eerder opgemerkte verschillen in handgreep, maar ook hoe veel de OK heen en weer wiebelde. De boorkop heeft een met het blote oog zichtbare afwijking, zelfs met enkel een kort hexbitje er in.

Right, door naar de volgende test. Boren in baksteen. Hier plemp ik maar gewoon een filmpje neer dat mijn broertje heeft gemaakt:

Dit filmpje laat goed zien hoe scheef de boorkop van de OK nou eigenlijk is: het eerste stukje gaat het nog goed, maar naarmate de boor minder zijdelingse ruimte heeft gaat de machine onherroeppelijk alle kanten op. Het complete filmpje met ook de andere twee machines wordt nog geŁpload eerdaags. De tijden heb ik wel al, als volgt:
OK: 19 seconden
Dewalt: 8 seconden
Panasonic: 9 seconden
Het verschil is hier een stuk minder groot dan in hout, maar nog steeds significant.

En nu, de test waar niemand iets aan heeft: de koppeltest!
Laat ik hier maar gewoon volstaan met een filmpje. Waar de Dewalt afslaat is de overbelastingsbeveiliging, standaard op vrijwel alle Li-Ion machines.


Helaas geen foto's of video van de laatste test: het schroeven. Naast de hoeveelheid ingedraaide schroeven heb ik al een paar opmerkingen:
-De scheve boorkop van de OK zorgde enkele keren voor een overslaand bitje, waar ik met de Dewalt geen last van had
-De hoek van het handvat van de OK, in combinatie met het ronde profiel, voelt onnatuurlijk aan bij druk zetten
-De LED op de Dewalt schijnt tot net _niet_ waar je eu van de OK r iets aan hebt; het idee is leuk, de toegevoegde waarde nihil
-De koppelstanden van de OK zitten significant dichter bij elkaar dan die van de Dewalt; mogelijk vanwege de discrepantie in maximaal koppel. Wel zijn de standen minder consistent; de ene keer draait hij de schroef tot de kop net het hout raakt, de andere keer verdwijnt de schroef een halve centimeter in het hout.

En de aantallen?
De Dewalt draaide er 185 schroeven in, waarvan slechts de laatste twee met licht protest.
De OK begon lichtjes te sputteren rond de 60e schroef, en kwam uiteindelijk aan een totaal van 118 schroeven. De laatste 8 konden niet meer volledig verzonken worden, ook niet op de boorkoppelstand.


Real life gebruik
Allemaal leuk en aardig, dat kwantificeren van alles, maar hoe houden ze zich nu in normaal gebruik? Dit heb ik getest (en door andere mensen laten testen) op een klusdag bij Jong Nederland. Er hebben meer mensen met de Dewalt gewerkt dan met de OK, met name omdat de accu van de OK leeg raakte en de rest van de dag nodig had om terug op te laden. De Dewalt was continu gebruiksklaar, doordat er 2 accu's bij zitten die in 40 minuten opladen.

De OK werkte redelijk als schroevendraaier, maar om te boren bleek hij eigenlijk ongeschikt. Het vaste lage toerental en de afwijkende boorkop zorgen ervoor dat het kŠn, maar liever niet.
Die ene ongelukkige ziel die ermee in beton probeerde te boren wordt nog steeds wel eens midden in de nacht wakker met de kreet WAAROM GAAT HET ZO LANGZAAAAAAM.

Zelfs bij gewoon schroefwerk hadden mensen er aanmerkingen op; het bitje schiet relatief vaak uit de kop vanwege de veranderende hoek, en het handvat is te dik en rond om goed de controle te houden.

Dan de Dewalt.
De enige die hier daadwerkelijk commentaar op had werkt zelf bijna dagelijks met een Dewalt DCD732, een 14,4V model. Hij kwam koppel tekort zei hij, wat naderhand het gevolg bleek te zijn van een 68mm gatenzaag. In een 10,8V machine ja. En het is gelukt, maar hij vond het te lang duren :P

Mensen leken vooral onder de indruk te zijn van het lichte gewicht icm de zeker niet slechte prestaties, en daar sluit ik me bij aan. Enkele kleine puntjes die deze machine nog beter zouden kunnen maken zijn onder andere een beter geplaatste LED, een bithoudertje ergens op de machine, en het elimineren van de laatste halve milimeter speling op de verbinding tussen accu en handvat. Het maakt functioneel helemaal niets uit, maar de lichtjes heen en weer tikkende accu vermindert toch wel het gevoel van kwaliteit.

De ergonomie was voor iedereen een pluspunt van de Dewalt, waar ik het zoals eerder beschreven ook mee eens ben. Ook is de machine vrij kort en smal, waardoor je op veel plekken toch net wat meer werkruimte hebt.

Nou, na al dat incoherente gezever...
Het eindoordeel

OK AA-12
Prijs: 30 euro
Leveringsomvang: machine, lader, 1 accu, handleiding.
Accucapaciteit: 12V, 1,2Ah, 14,4 Wh
Koppel: 6Nm volgens handleiding, 8Nm volgens doos
Gewicht met/zonder accu: 1420/940g
Tijd 10mm gat in 44mm hout: 26,3 seconden
4x50mm in vuren geschroefd: 118

Simpel gezegd, deze machine is ongeschikt voor een ieder die meer wil kunnen doen dan incidenteel een schroefje of wat indraaien, en zelfs dŠn moet je voorbereid zijn door de langzaam ladende enkele NiCd accu. Doe jezelf een plezier, geef een tientje meer uit; ook Black&Decker, groene Bosch of Skil zal je meer van dienst zijn dan dit geval. Dit apparaat is een mooi voorbeeld van "goedkoop is duurkoop": 30 euro is heel weinig geld voor een schroefboormachine, maar je kan er eigenlijk ook maar heel weinig mee. En als je alsnog meer wil heb je die 30 euro voor niks uitgegeven.

Met andere woorden, ik raad hem sterk af. En om dat in een cijfer te kwantificeren: 3/10

Dewalt DCD710S2
Prijs: 140 euro
Leveringsomvang: machine, lader, 2 accu's, handleiding, koffer.
Accucapaciteit: 10,8V, 1,5Ah, 16,2 Wh
Koppel: 25Nm
Gewicht met/zonder accu: 1120/900g
Tijd 10mm gat in 44mm hout: 2,2 seconden
4x50mm in vuren geschroefd: 185

Mooie machine. Geen klopboormachine, dus op boren in steen is hij niet echt gemaakt, maar voor de rest zullen de meeste mensen weinig klussen tegenkomen die deze machine te zwaar zijn. Afhankelijk van de precieze toepassing presteert deze machine even goed als of beter dan bijna elke 12V van de vorige generatie. De accu's zijn klein en licht; voldoende zo dat ik bij buiten werken bijna standaard de tweede accu in mijn broekzak heb zitten zodat ik die indien nodig direct kan wisselen. Schoonheidsfoutjes: speling op de accu, slecht geplaatste LED, geen bithouder op de machine.
Werk je regelmatig op een bouwplaats? Heb je al een accuboormachine?
Indien het antwoord op beide vragen "nee" is kan ik dit model van harte aanraden; werk je dagelijks in de bouw wil je misschien op zoek naar een 14,4V of 18V model.
8,5/10

Zijn er dingen die jullie nog graag willen weten? Grove fouten die ik heb gemaakt? Laat het maar weten :)
De OK wordt eerdaags tegen een kratje pils geruild, de Dewalt is here to stay. Dat betekent dat ik eventueel nog wel wat dingen kan testen mocht er echt vraag naar zijn.

De terreur van veertienjarige fietsers en het middelbaar onderwijs

Door McGryphon op zaterdag 5 april 2014 02:19 - Reacties (89)
Categorie: Rants, Views: 9.557

U kent ze allemaal. De fietsende middelbaar scholieren die menen dat het onveilig is om met minder dan vier man naast elkaar te fietsen, en dat andere weggebruikers oliedom zijn als ze niet begrijpen dat de gehele breedte van het fietspad of, Thor verhoede, de ventweg hun en enkel hun toekomt. Het ras dat voornamelijk functioneert op energydrink van 29 cent per blikje en frikandelbroodjes.

Mijn geduld met deze bevolkingsgroep begint enigszins op te raken. Niet enkel vanwege hun gedrag op het fietspad, wat an sich al voldoende reden zou zijn om de generatiekloof wat letterlijker te introduceren. Deze los samenhangende collectie excuses voor het menselijk ras is echter altijd en overal aanzienlijk vervelender dan ik me herinner ooit te zijn geweest; en ik was altijd, zacht gezegd, een agressief kutkind.

Laat ik dan maar beginnen met een, dit keer ietwat minder uitgebreide, anekdote. Vandaag is me namelijk, op het fietspad overigens, toch echt iets belachelijks overkomen. Dit is overigens een citaat uit een besloten forumdeel, sommigen van jullie hebben de volgende paragraaf waarschijnlijk al gelezen.

Ik fiets elke vrijdag van Eindhoven naar Heeswijk, om in het weekend bij mijn ouders te zijn. Het gezeik begint natuurlijk al meteen in Eindhoven; blijkbaar betekent dat er brede fietspaden liggen dat je met zes man naast elkaar moet fietsen op wandeltempo, om vervolgens _niks_ uit te wijken voor anderen en een grote bek op te zetten tegen eenieder die passeert. Fine, ik ram m'n fiets dan wel even door de berm of over de stoep, situatie permitterende natuurlijk. Wat een gescheld ik dan naar mijn hoofd krijg af en toe gaat echt alle perken te buiten.
Afijn, dan ben je Eindhoven uit, en rijd je over een ventweg naast de Eindhovenseweg richting Son. Gewoon standaard klinkerweg, oh, laten we daar dan met acht man naast elkaar gaan fietsen |:(
Sint Oedenrode valt dan nog wel mee, maar dan moet je door naar Schijndel. In Schijndel staat een vrij grote middelbare school, waar veel volk uit Rooi heen gaat. Prima, doe je ding, maar... Ga dan niet met drie of vier naast elkaar op het verkeerde fietspad rijden. Vandaag heb ik er nog eentje uit noodzaak van zijn fiets gereden. Noodzaak? Ja.
Ik kwam, aan de goede kant van de weg, over het fietspad aangereden. Ik zag drie mennekes van een jaar of veertien tegemoet komen, en zij zagen mij duidelijk ook. Rechts van het fietspad stonden er bomen nog geen 30 cm van het asfalt af, dus door de berm raggen was voor mij geen optie. Ik ben zo ver mogelijk naar rechts gaan fietsen.
Meneer wilde blijkbaar chicken spelen en ging zelfs steeds meer naar (zijn) links rijden: recht op me af dus. Chicken? Is goed, wedden dat ik dat win. Meneer probeerde nog net de berm in uit te wijken, maar had niet genoeg ruimte en zijn schouder raakte de mijne. Ik zou natuurlijk mezelf niet zijn als ik extra had meegegeven: ik heb net voldoende extra geduwd met m'n schouder dat ik niet uit balans zou raken en er niet nog een zou raken. Menneke vloog vrij enthousiast van z'n fiets zo de sloot in. Meteen hoorde ik enkele doodsbedreigingen aan mijn adres; toen ik ben gestopt en heel rustig doch chagrijnig op ze af begon te lopen konden ze ineens wŤl tempo maken...
Ik zal vast niet 100% goed gezeten hebben, maar ik heb absoluut geen spijt van wat ik gedaan heb. Die arrogante scholiertjes die niet kunnen fietsen en niet eens alleen zich niet aanpassen aan het verkeer, maar actief anderen gaan zitten hinderen... Van mij mogen die best gedeporteerd worden. Wat voor paspoort ze ook hebben.

Dus. Dit gedrag hangt me al langer de keel uit, en vandaag heeft dit een dieptepunt bereikt waar de Marianentrog zich over zou verbazen. But wait, there's more! Ja? Ja. Echt, nog een illustrerende anekdote? Why not.

Vorige week liep ik namelijk naar de Jumbo vlakbij mijn huis (Jumbo Pagelaan, Eindhoven), en ik heb bijna de gehele weg mogen genieten van het schitterende schouwspel dat havo anno 2014 kennelijk betekent.

Laat ik de situatie schetsen. Ik loop over de stoep aan de linkerkant van de weg, en aan de rechterkant van de weg fietsen een groepje van vijf jongens en een meisje ongeveer 5 meter voor me. Blijvend 5 meter, gezien ze zich letterlijk in wandeltempo weten voort te bewegen. Ongeveer 10 meter daar achter rijden twee meisjes en een wat dikkige jongen in ongeveer hetzelfde tempo. De voorste groep lijkt zijn best te doen om continu zichzelf te overschreeuwen, in een mijn taalcentra onwaardige verkrachting van het Brabantse dialect. Het klonk een beetje alsof iemand gebrekkig Nederlands heeft geleerd, en vervolgens door een zelfbenoemd taalkundige die enkel twee New Kids-sketches heeft gezien hem heeft laten uitleggen hoe dat dialect zou moeten klinken. Het meisje uit deze groep, die ik in mijn hoofd al Priscilla begon te noemen, leek haar best te doen om zo veel mogelijk vloekwoorden in een enkele zin te passen.

De groep daarachter was nauwelijks te verstaan, maar leek het te hebben over een TV-serie. Deze gedroegen zich zoals ik op die leeftijd met mijn vrienden van school ook deed: gewoon wat praten op weg naar junkfood, en af en toe hartelijk lachen om een grap ten koste van een groepslid.

Enkele beledigingen werden mij door de voorste groep naar het hoofd geslingerd, maar toen bleek dat ik daar niet op reageerde hield dat al snel op.

Aangekomen bij de parkeerplaats, fietsenrekken en ingang van het gebouw konden de twee groepen elkaar namelijk niet meer negeren. Nou ja, het eerste groepje bleek het nodig te vinden collectief beledigingen te gaan schreeuwen naar het tweede groepje. Kennelijk had ik net een groepje pesters en een paar pestobjecten getroffen.

De eerder genoemde wat dikkige jongen nam het echter op voor de twee meisjes die hem vergezelden. Hij liep wat meer op ze af en begon te dreigen dat hij zich niet zou inhouden als ze te ver gingen.

Vervolgens liepen er vier jongens uit de eerste groep op hem af, met vrij duidelijke agressieve intenties. Ik had geen trek om hier direct te interveniŽren, maar maakte op dat moment wel mijn aanwezigheid kenbaar door eens te hoesten en achterover leunend tegen een muur een sigaret aan te steken.

Hierna gingen de jongens toch maar over tot een volgende vloedgolf van ongeÔnspireerd grof taalgebruik, waarop de twee dames die er met de 'dappere jongen' waren hem ervan hebben overtuigd dat het beter was gewoon maar ergens anders heen te gaan.


Dit gedrag, wat ik op die leeftijd nooit heb gezien, baart mij zorgen. Ik weet niet of het is omdat ik uit een klein dorp kom of omdat nieuwe ouders na pakweg 1995 spontaan 30 IQ-punten zijn kwijtgeraakt, maar ik word er toch ontzettend moedeloos van als ik dit zie. De jeugd is onze toekomst, zeggen ze dan.

Hoe is dit gedrag te verklaren? Bestaat de havo-laag van het Lorentz-Casimir enkel uit kinderen van wie de ouders zijn gescheiden of de gezinssituatie anderszins naar de tyf is? Of is dit de norm tegenwoordig?

Ik denk dat het probleem hier met name ligt bij twee theorieŽn die veel ouders en leerkrachten lijken aan te (hebben ge-) houden, evenals zelfs een deel van de psychologen: Mensen met meer zelfvertrouwen presteren beter, dus mensen gaan beter presteren als je ze zelfvertrouwen aanpraat. En positief zijn over prestaties werkt beter dan het afstraffen van fouten.

Meer zelfvertrouwen? In sommige gevallen zal dit zeker helpen, maar dat zijn uitzonderlijke gevallen: zo zat er een ontzettend intelligente meid bij mij in de klas op de middelbare school, die altijd iedereen wilde helpen tijdens de les en daar ook goed in was, maar vanwege faalangst volledig dichtklapte bij toetsen. Mij lijkt het logischer dat mensen die meer presteren logischerwijs vanzelf meer zelfvertrouwen krijgen, maar hey.

Positive reinforcement? Sure, dat kan ontzettend goed werken, maar Ťcht leren doe je van je fouten. En niet alleen van je fouten, maar ook van de consequenties die die fouten hebben. Als ik thuiskwam met een 9 voor Natuurkunde en een 4 voor Frans, dan kreeg ik een complimentje voor mijn Natuurkunde maar werd er ook direct een uitbrander gegeven en een oplossing gezocht voor het lage punt. En dat tweede heeft toch zeer zeker meer effect op mijn ontwikkeling, en in positieve zin, gehad dan het eerste.

En het gevolg van de combinatie van deze twee overgesimplificeerde en dus incorrecte theorieŽn? Er loopt nu een hele generatie rond van kinderen die altijd complimentjes hebben gehad voor alles dat ze niet compleet verstierd hebben, en tegen wie iedereen altijd maar moet zeggen hoe goed ze overal in zijn, want dat is goed voor hun zelfvertrouwen. En wat krijg je dan?
Juist: narcistische arrogante kinderen met weinig daadwerkelijke vaardigheden, die menen dat alles hun toekomt en de rest van de wereld zich daar maar naar te schikken heeft.

Dit probleem is overigens niet voorbehouden aan stadsjeugd van een jaar of veertien, uiteraard. Ik denk dat het probleem ook eerder bij de opvoeding ligt dan bij de kinderen zelf, en dit zowel door de ouders zelf als de mate waarin de opvoeding vanuit scholen vermindert. Deels door de visie en maatregelen van het Rijk, deels omdat ouders tegenwoordig een veel grotere mond hebben tegen docenten. Dit is echter iets waar ik niet genoeg onderzoek naar heb gedaan om er echt iets zinnigs over te schrijven.

Kortom, hoewel de opvoeding van allochtone jeugd momenteel enorm in opspraak is, constateer ik exact hetzelfde bij autochtone jeugd. Op een andere manier, maar de halfzachte aanpak van zelfvertrouwen inspreken en prijzen voor prestaties, hoe mager dan ook? Er is ťťn ding dat deze kinderen allemaal nodig hebben, en dat is een flinke trap onder hun hol.

En om het in de termen te verwoorden die verschillende van deze ouders waarschijnlijk beter begrijpen: Willen we meer of minder arrogante kutkinderen?

Waanbeelden of hoe ergerlijk mensen kunnen zijn

Door McGryphon op vrijdag 21 maart 2014 22:31 - Reacties (25)
Categorie: Rants, Views: 6.073

Waanbeelden. Ze zijn er in alle soorten en maten.
Zoals het aanvallen van windmolens omdat je denkt dat het reuzen zijn. Gillend wegrennen van een tuinslang, want dat is een tentakel uit de duistere diepten van het onbekende. Spastisch over de grond rollen om de imaginaire doch alomtegenwoordige beestjes af te schudden.

Of bijvoorbeeld het idee dat meer dan 200 kilo wegen je een beter mens maakt dat een voorkeursbehandeling verdient.

Ik zal eens even op die laatste in gaan, gezien het me steeds vaker op begint te vallen.
Sommigen van jullie zijn misschien bekend met /r/fatpeoplestories. Een subreddit waarin mensen hun verhalen, waar gebeurd of verzonnen, over mensen met "fatlogic" met elkaar delen. Enkele maanden geleden kwam ik daar eens per ongeluk terecht, en ben eens wat gaan lezen. Bij veel van die verhalen had ik moeite te geloven dat er Ťcht zulke mensen bestaan, maar het tegendeel is waar.

Ik kwam vorige week voor het eerst dinds anderhalf jaar binnen bij een McDonalds; ik had net 15 km geskeelerd en wilde wat drinken. Ik stond daar dus in de rij om een kleine beker cola te bestellen, en alles viel eigenlijk wel mee. Totdat er een man binnen kwam die minimaal 170 kg gewogen moet hebben. Een ware symfonie van reuzel en lichaamsgeur. Na welhaast mijn maaginhoud daar ter plekke over de vloer te verspreiden besloot ik me weer om te draaien, en even later was ik aan de beurt. Ik pleurde bijna om toen ik echter ineens een gebulder van jewelste achter me hoorde.

WAAROM WORDT DIE ANOREXIAPATIENT VOORGELATEN ALS HET DUIDELIJK IS DAT MIJN BLOEDSUIKER LAAG IS! IK HEB DIABETES EN IK VAL DADELIJK FLAUW!

Wauw. Even voor de duidelijkheid, ondanks het feit dat ik in enkele jaren meer dan 30 kilo gewicht ben kwijtgeraakt ben ik nog steeds 86 kilo aan Brabo. En dat zit niet allemaal in spiermassa; ik ben nog steeds zeker niet mager. Sterker nog, dit is de eerste keer sinds groep 2 dat iemand me beschuldigt van ondergewicht.

Meer nog viel mijn mond open van verbazing toen ik, aan een tafeltje zittend, hoorde wat deze apotheose van obesitas en slechte manieren bestelde. Meneer heeft het volgende besteld, enkel voor zichzelf, I shit you not:
-1 groot Big Tasty menu, met cola.
-1 groot Big Mac menu, met cola.
-2 Chicken Sensations
-2 grote bananenmilkshakes
-2 maal McFlurry Stroopwafel
-2 maal McFlurry KitKat
-3 maal Triple Chocolate Chip Cookie

Dit bij elkaar is net iets meer dan 7000 kcal, wat mij er stevig aan doet twijfelen dat deze man zo zwaar is vanwege zijn suikerziekte. Of dat ŗl dat eten nodig is voor een suikerdipje.

Helaas zie ik dit gedrag tegenwoordig te vaak. De verhalen die ik er uit eigen ervaring mee heb allemaal hier neerpennen gaat geheid RSI opleveren, dus dat wordt jullie bespaard; dit is enkel het meest recente voorbeeld. Er schijnt een zekere trend te zijn naar dat mensen alles als hun recht beschouwen, en besluiten dat als andere mensen dat niet zien het volledig normaal is om ontzettend arrogant en onbeschoft tegen ze te doen.

Ik accepteer dit inmiddels niet meer. Mensen die zich zo tegen mij gedragen om zich vervolgens achter zulke belachelijke excuses te verschuilen krijgen tegenwoordig een realitycheck en/of verbaal geweld over zich heen. En daar schaam ik me helemaal niet voor.

BacteriŽn zijn fucking eng. Ofzo.

Door McGryphon op zondag 16 februari 2014 17:15 - Reacties (46)
Categorie: Rants, Views: 6.805

Ik zag net een reclame.
"Deze jongen raakt Ťcht alles aan!"
Vrij logisch, de jongen in kwestie is een jaar of 8 oud, en speelt wonder boven wonder buiten in plaats van met een iPad. Zoals het hoort, een beetje vies worden is helemaal niet erg, en is goed voor je weerstand.
"Behalve de Dettol No Touch!"
Voila. De meest belachelijke uitvinding van de laatste jaren. Een zeepdispenser die je niet hoeft aan te raken, want er zouden toch wel eens bacteriŽn op de knop kunnen zitten, welk een afschuwelijk vooruitzicht. En natuurlijk kan geen enkel huishouden met kinderen zonder een gigantische unit antibacteriŽle zeep, want wie zou dat zijn kind nou aandoen? Kinderen moet je toch beschermen tegen alles en iedereen, want ze zijn toch zo kwetsbaar en waardevol.

De hele commercial vertegenwoordigt een groot deel van wat er mis is aan hoe het merendeel van de kinderen tegenwoordig wordt opgevoed. Buiten spelen? Nee joh, dan worden ze vies, en moe, en misschien vatten ze wel kou, en er zitten overal gemene andere kinderen die jouw spruit pesten tot ie suÔcidaal wordt.

Come on people. Dat je je kinderen niet een oorlogsgebied in stuurt is vrij logisch, maar sla niet zo enorm door in het altijd maar willen beschermen van je kind tegen alles. Een kind dat zijn gehele jeugd tegen alle _mogelijk_ schadelijke invloeden van buitenaf wordt beschermd? Zodra die daadwerkelijk in de maatschappij moet participeren en buiten moet komen wordt dat helemaal niks.

"Vroeger" werden we gewoon buiten geschopt als we zeiden ons te vervelen. Ga maar naar de speeltuin, of een boomhut bouwen, of whatever the fuck you want to do. Kwam ik wel eens vies thuis? Ik kwam zeer zelden schoon thuis. Heb ik daar onder geleden? Ik zou zeggen absoluut niet.

Nu heb ik 2 jaar op de TU/e rondgelopen en doe ik tegenwoordig werktuigbouwkunde op het HBO. Er is een heel duidelijke tweedeling te zien tussen de kinderen die van jongs af aan al hele dagen binnen zitten met een TV/computer/spelcomputer/andere elektronica en de kinderen die, zoals het m.i. hoort, vroeger veel buiten hebben gespeeld, gebouwd, noem maar op. Meer dan tweederde van mijn klasgenoten heeft al hulp nodig bij het in elkaar zetten van meubilair van de ikea, en het overgrote deel heeft een conditie van niks, om nog niet te beginnen over de fysieke kracht, of beter gezegd de afwezigheid daarvan.

Tevens is van de binnenzittende groep doorgaans de vriendengroep kleiner, evenals dat deze mensen vaak veel verlegener zijn en daardoor ook moeilijker contact vinden met andere mensen, zowel op persoonlijk als op professioneel vlak.

Natuurlijk, dit gaat zeker niet voor alle gevallen op, en lang niet iedereen die wel veel buiten bezig is geweest in zijn/haar jeugd is daadwerkelijk sociaal beter ontwikkeld en sterker. Wel zijn er heel duidelijke trends in te zien, en ik vraag me eigenlijk af waarom ouders dat zelf niet inzien.

Nog duidelijker zie ik het verschil als ik leiding geef bij Jong Nederland. Elke idioot kan daar precies de kinderen er uit pikken die bijna nooit iets doet zonder een stuk elektronica in de hand; deze kinderen durven nauwelijks te praten, zijn enorm veel eerder moe bij spelletjes of sporten, en daarbovenop enorm veel recalcitranter wanneer ze niet hun zin krijgen. Van thuis zijn ze immers gewend dat als ze zich vervelen, of iets niet leuk vinden, dat hun een tablet in de handen wordt geschoven en de ouders weer hun eigen ding gaan doen.

Ik snap dit echt niet. Waarom moet tegenwoordig alles opgelost worden met honderden euro's aan elektronica, die in de meeste gevallen nagenoeg elk jaar vervangen wordt, waar er vroeger Łberhaupt geen probleem was?

Ik ben dan wel een tweaker, maar de afhankelijkheid van moderne nutteloze technologie? Daar schrik ik van.