De terreur van veertienjarige fietsers en het middelbaar onderwijs

Door McGryphon op zaterdag 5 april 2014 02:19 - Reacties (89)
Categorie: Rants, Views: 9.691

U kent ze allemaal. De fietsende middelbaar scholieren die menen dat het onveilig is om met minder dan vier man naast elkaar te fietsen, en dat andere weggebruikers oliedom zijn als ze niet begrijpen dat de gehele breedte van het fietspad of, Thor verhoede, de ventweg hun en enkel hun toekomt. Het ras dat voornamelijk functioneert op energydrink van 29 cent per blikje en frikandelbroodjes.

Mijn geduld met deze bevolkingsgroep begint enigszins op te raken. Niet enkel vanwege hun gedrag op het fietspad, wat an sich al voldoende reden zou zijn om de generatiekloof wat letterlijker te introduceren. Deze los samenhangende collectie excuses voor het menselijk ras is echter altijd en overal aanzienlijk vervelender dan ik me herinner ooit te zijn geweest; en ik was altijd, zacht gezegd, een agressief kutkind.

Laat ik dan maar beginnen met een, dit keer ietwat minder uitgebreide, anekdote. Vandaag is me namelijk, op het fietspad overigens, toch echt iets belachelijks overkomen. Dit is overigens een citaat uit een besloten forumdeel, sommigen van jullie hebben de volgende paragraaf waarschijnlijk al gelezen.

Ik fiets elke vrijdag van Eindhoven naar Heeswijk, om in het weekend bij mijn ouders te zijn. Het gezeik begint natuurlijk al meteen in Eindhoven; blijkbaar betekent dat er brede fietspaden liggen dat je met zes man naast elkaar moet fietsen op wandeltempo, om vervolgens _niks_ uit te wijken voor anderen en een grote bek op te zetten tegen eenieder die passeert. Fine, ik ram m'n fiets dan wel even door de berm of over de stoep, situatie permitterende natuurlijk. Wat een gescheld ik dan naar mijn hoofd krijg af en toe gaat echt alle perken te buiten.
Afijn, dan ben je Eindhoven uit, en rijd je over een ventweg naast de Eindhovenseweg richting Son. Gewoon standaard klinkerweg, oh, laten we daar dan met acht man naast elkaar gaan fietsen |:(
Sint Oedenrode valt dan nog wel mee, maar dan moet je door naar Schijndel. In Schijndel staat een vrij grote middelbare school, waar veel volk uit Rooi heen gaat. Prima, doe je ding, maar... Ga dan niet met drie of vier naast elkaar op het verkeerde fietspad rijden. Vandaag heb ik er nog eentje uit noodzaak van zijn fiets gereden. Noodzaak? Ja.
Ik kwam, aan de goede kant van de weg, over het fietspad aangereden. Ik zag drie mennekes van een jaar of veertien tegemoet komen, en zij zagen mij duidelijk ook. Rechts van het fietspad stonden er bomen nog geen 30 cm van het asfalt af, dus door de berm raggen was voor mij geen optie. Ik ben zo ver mogelijk naar rechts gaan fietsen.
Meneer wilde blijkbaar chicken spelen en ging zelfs steeds meer naar (zijn) links rijden: recht op me af dus. Chicken? Is goed, wedden dat ik dat win. Meneer probeerde nog net de berm in uit te wijken, maar had niet genoeg ruimte en zijn schouder raakte de mijne. Ik zou natuurlijk mezelf niet zijn als ik extra had meegegeven: ik heb net voldoende extra geduwd met m'n schouder dat ik niet uit balans zou raken en er niet nog een zou raken. Menneke vloog vrij enthousiast van z'n fiets zo de sloot in. Meteen hoorde ik enkele doodsbedreigingen aan mijn adres; toen ik ben gestopt en heel rustig doch chagrijnig op ze af begon te lopen konden ze ineens wŤl tempo maken...
Ik zal vast niet 100% goed gezeten hebben, maar ik heb absoluut geen spijt van wat ik gedaan heb. Die arrogante scholiertjes die niet kunnen fietsen en niet eens alleen zich niet aanpassen aan het verkeer, maar actief anderen gaan zitten hinderen... Van mij mogen die best gedeporteerd worden. Wat voor paspoort ze ook hebben.

Dus. Dit gedrag hangt me al langer de keel uit, en vandaag heeft dit een dieptepunt bereikt waar de Marianentrog zich over zou verbazen. But wait, there's more! Ja? Ja. Echt, nog een illustrerende anekdote? Why not.

Vorige week liep ik namelijk naar de Jumbo vlakbij mijn huis (Jumbo Pagelaan, Eindhoven), en ik heb bijna de gehele weg mogen genieten van het schitterende schouwspel dat havo anno 2014 kennelijk betekent.

Laat ik de situatie schetsen. Ik loop over de stoep aan de linkerkant van de weg, en aan de rechterkant van de weg fietsen een groepje van vijf jongens en een meisje ongeveer 5 meter voor me. Blijvend 5 meter, gezien ze zich letterlijk in wandeltempo weten voort te bewegen. Ongeveer 10 meter daar achter rijden twee meisjes en een wat dikkige jongen in ongeveer hetzelfde tempo. De voorste groep lijkt zijn best te doen om continu zichzelf te overschreeuwen, in een mijn taalcentra onwaardige verkrachting van het Brabantse dialect. Het klonk een beetje alsof iemand gebrekkig Nederlands heeft geleerd, en vervolgens door een zelfbenoemd taalkundige die enkel twee New Kids-sketches heeft gezien hem heeft laten uitleggen hoe dat dialect zou moeten klinken. Het meisje uit deze groep, die ik in mijn hoofd al Priscilla begon te noemen, leek haar best te doen om zo veel mogelijk vloekwoorden in een enkele zin te passen.

De groep daarachter was nauwelijks te verstaan, maar leek het te hebben over een TV-serie. Deze gedroegen zich zoals ik op die leeftijd met mijn vrienden van school ook deed: gewoon wat praten op weg naar junkfood, en af en toe hartelijk lachen om een grap ten koste van een groepslid.

Enkele beledigingen werden mij door de voorste groep naar het hoofd geslingerd, maar toen bleek dat ik daar niet op reageerde hield dat al snel op.

Aangekomen bij de parkeerplaats, fietsenrekken en ingang van het gebouw konden de twee groepen elkaar namelijk niet meer negeren. Nou ja, het eerste groepje bleek het nodig te vinden collectief beledigingen te gaan schreeuwen naar het tweede groepje. Kennelijk had ik net een groepje pesters en een paar pestobjecten getroffen.

De eerder genoemde wat dikkige jongen nam het echter op voor de twee meisjes die hem vergezelden. Hij liep wat meer op ze af en begon te dreigen dat hij zich niet zou inhouden als ze te ver gingen.

Vervolgens liepen er vier jongens uit de eerste groep op hem af, met vrij duidelijke agressieve intenties. Ik had geen trek om hier direct te interveniŽren, maar maakte op dat moment wel mijn aanwezigheid kenbaar door eens te hoesten en achterover leunend tegen een muur een sigaret aan te steken.

Hierna gingen de jongens toch maar over tot een volgende vloedgolf van ongeÔnspireerd grof taalgebruik, waarop de twee dames die er met de 'dappere jongen' waren hem ervan hebben overtuigd dat het beter was gewoon maar ergens anders heen te gaan.


Dit gedrag, wat ik op die leeftijd nooit heb gezien, baart mij zorgen. Ik weet niet of het is omdat ik uit een klein dorp kom of omdat nieuwe ouders na pakweg 1995 spontaan 30 IQ-punten zijn kwijtgeraakt, maar ik word er toch ontzettend moedeloos van als ik dit zie. De jeugd is onze toekomst, zeggen ze dan.

Hoe is dit gedrag te verklaren? Bestaat de havo-laag van het Lorentz-Casimir enkel uit kinderen van wie de ouders zijn gescheiden of de gezinssituatie anderszins naar de tyf is? Of is dit de norm tegenwoordig?

Ik denk dat het probleem hier met name ligt bij twee theorieŽn die veel ouders en leerkrachten lijken aan te (hebben ge-) houden, evenals zelfs een deel van de psychologen: Mensen met meer zelfvertrouwen presteren beter, dus mensen gaan beter presteren als je ze zelfvertrouwen aanpraat. En positief zijn over prestaties werkt beter dan het afstraffen van fouten.

Meer zelfvertrouwen? In sommige gevallen zal dit zeker helpen, maar dat zijn uitzonderlijke gevallen: zo zat er een ontzettend intelligente meid bij mij in de klas op de middelbare school, die altijd iedereen wilde helpen tijdens de les en daar ook goed in was, maar vanwege faalangst volledig dichtklapte bij toetsen. Mij lijkt het logischer dat mensen die meer presteren logischerwijs vanzelf meer zelfvertrouwen krijgen, maar hey.

Positive reinforcement? Sure, dat kan ontzettend goed werken, maar Ťcht leren doe je van je fouten. En niet alleen van je fouten, maar ook van de consequenties die die fouten hebben. Als ik thuiskwam met een 9 voor Natuurkunde en een 4 voor Frans, dan kreeg ik een complimentje voor mijn Natuurkunde maar werd er ook direct een uitbrander gegeven en een oplossing gezocht voor het lage punt. En dat tweede heeft toch zeer zeker meer effect op mijn ontwikkeling, en in positieve zin, gehad dan het eerste.

En het gevolg van de combinatie van deze twee overgesimplificeerde en dus incorrecte theorieŽn? Er loopt nu een hele generatie rond van kinderen die altijd complimentjes hebben gehad voor alles dat ze niet compleet verstierd hebben, en tegen wie iedereen altijd maar moet zeggen hoe goed ze overal in zijn, want dat is goed voor hun zelfvertrouwen. En wat krijg je dan?
Juist: narcistische arrogante kinderen met weinig daadwerkelijke vaardigheden, die menen dat alles hun toekomt en de rest van de wereld zich daar maar naar te schikken heeft.

Dit probleem is overigens niet voorbehouden aan stadsjeugd van een jaar of veertien, uiteraard. Ik denk dat het probleem ook eerder bij de opvoeding ligt dan bij de kinderen zelf, en dit zowel door de ouders zelf als de mate waarin de opvoeding vanuit scholen vermindert. Deels door de visie en maatregelen van het Rijk, deels omdat ouders tegenwoordig een veel grotere mond hebben tegen docenten. Dit is echter iets waar ik niet genoeg onderzoek naar heb gedaan om er echt iets zinnigs over te schrijven.

Kortom, hoewel de opvoeding van allochtone jeugd momenteel enorm in opspraak is, constateer ik exact hetzelfde bij autochtone jeugd. Op een andere manier, maar de halfzachte aanpak van zelfvertrouwen inspreken en prijzen voor prestaties, hoe mager dan ook? Er is ťťn ding dat deze kinderen allemaal nodig hebben, en dat is een flinke trap onder hun hol.

En om het in de termen te verwoorden die verschillende van deze ouders waarschijnlijk beter begrijpen: Willen we meer of minder arrogante kutkinderen?